|
نادر
تهراني، ايراني تبار و مقيم آمريكاست. ليسانس معماري خود را از دانشگاه
رودآيلند
Rhode Island
در سال 1986 و فوق ليسانس معماري و شهرسازي را از دانشگاه هاروارد در سال
1991 گرفته است. او همچنین يك دوره تحقيقاتي را در مورد تاريخ تئوري در
دانشگاه
AA
گذرانده است.
شراکت تهرانی و
Ponce de Leon
به 15 سال پیش(ارائه تز مشترک در
GSD)
باز میگردد. این گروه پروژه های خود را در قالب آزمایشهایی که در نهایت
جنبه عملکردی می یابند، می بینند. نادر تهراني
به همراه
Monica Ponce
de Leon
دفترOffice
dA را
تاسيس نموده كه علاوه بر طراحي معماري در زمينه طراحي شهري و طراحي مبلمان
هم فعاليت ميكند.
دفترdA
تاکنون در مسابقات بينالمللي متعددي رتبههاي بالا به دست
آورده است. از جمله در مسابقه توسعه طراحي موزه رز در سال 2004 ، در مسابقه
طراحي سكونتگاه طبيعي در شيلي(Elemental
Housing)
و همچنين مركز آموزشي براي ارتباط نسلها (
Intergenerational Learning Center)رتبه
اول را كسب كرده است. دفتر معماري
dA
در سال 2002 برنده جايزه معماري آكادمي هنر و ادبيات آمريكا شد. مقالات
زيادي در مورد كارهاي نادر تهراني و دفتر او در نشريات بينالمللي به چاپ
رسيده و همچنين كارهاي دفتر او بارها در دانشگاههاي معتبر از قبيل
پرينستون و هاروارد به نمايش درآمدهاند. در حال حاضر نادر تهراني به عنوان
استاد دانشكده معماري دانشگاه هاروارد به تدريس هم اشتغال دارد.طراحی خانه
ای در نیو اینگلند
موجب گشته است تا نام نادر تهرانی به همراه
Ponce de Leon
در میان برگزیدگان
2006 مجله
Record
قرار گیرد.
خانه ای در نیو اینگلند
25 سال از زمانی که مکعب روبیک
به پدیده ای خیره کننده در عرصه معماری مبدل گشت می گذرد. با این حال
جذابیت آن برای Monica
Ponce de Leon کماکان
به قوت خود باقی است. او هر ساله در مدرسه طراحی
GSD
در کارگاه آموزشی تحت عنوان "پازل دیوانه کننده" به بحث پیرامون موضوع ذیل
میپردازد:
"هر گاه پیوند میان داخل و
خارج حجمی بدرستی برقرار گردد، خروج موفق از حجم نیازمند دخالتی ماهرانه در
داخل آن خواهد بود."
Ponce de Leon
و نادر تهرانی(همکار وی در
GSD
و شریک او در دفتر dA
در بوستون) در طراحی خانه ای در نیو اینگلند به ترسیم نمونه عملی این موضوع
پرداخته اند. در واقع برخورد معمول امریکایی در طراحی خانه ها مبنی بر
اینکه هر فضای جدید حجمی جدید به مجموعه می افزاید، با ایده های این گروه
سازگاری چندانی ندارد. آنها به نوعی مخالف پراکندگی هستند. قرارگیری
اتاقهای خواب در ارتفاعی که دیدهای نوک درختی را برای مالکین ساختمان
امکانپذیر می سازد، نهایتا به ساختاری مکعب وار منجر گردیده است. اما هیچ
اثری از سادگی در این مکعب به چشم نمی خورد. چرخشهای ماهرانه در پلان و
مقطع و تنوع گیج کننده متریال و فرم نمود بارز این امر می باشند.
سایت پروژه با مساحتی بالغ بر
30 ایکر در نیو اینگلند غربی واقع شده است. در مورد موقعیت فعلی سایت باید
گفت بخشی از بناهای قدیمی اطراف دهکده سبز بیضوی را احاطه کرده اند. از این
رو تهرانی و Ponce de
Leon تا حدودی سنتهای
بومی منطقه را نیز در طرح خود دخیل ساخته اند. چنانکه پوشش نمای شرقی که از
جانب دسترسی سواره قابل رویت است و نیز نمای جنوبی از جنس توفال های چوبی
میباشد، متریالهایی که به اعتقاد تهرانی نشات گرفته از زبان کشتزارند. این
در حالیست که در طراحی نماهای غربی و شمالی که بیشتر جنبه خصوصی دارند،
آزادی بیان اندیشه های دو معمار وضوح بیشتری می یابد.
در طراحی فضاهای داخلی نیز
دوری از کلیشه های بومی قابل لمس است. ورود به ساختمان از طریق راه پله
بیرونی و دقیقا در نقطه جدایی نمای جنوبی(با روکش چوب سرو) و نمای غربی(با
روکش لاستیکی) امکانپذیر میگردد که تداعی گر شکافی است که سفری به مرکز
زمین را در ذهنها ترسیم می کند. دیواره ها نیز همچون ستونهای نگهدارنده با
هدایت پله ها به سمت داخل بنا و تکه تکه کردن ارتفاع سقف (گویی که دیگر
نیازی به آن نیست) در خدمت ایجاد سازگاری میان پلان و مقطع قرار می گیرند.
نکته قابل توجه دیگر اینکه
بنظر میرسد المانهای داخلی به نوعی انعکاس ویژگیهای خارجی ساختمان می
باشند. بعنوان مثال میتوان استفاده از چوب ماهون در ساخت شومینه را نام برد
که شیوه ترکیب و همپوشانی طرح افقی و عمودی آن نمایانگر گوشه جنوب شرقی
ساختمان است.
منابع:
Architectural Record, April 2006 issue
www.arcspace.com
www.officeda.com
|
